چند وقت پیش دختر خالم بهم گفت :تو ک دانشجو روانشناسی هسی چند ترمم هس ک داری درس می خونی.می تونی بگی مشکل من چیه!؟(و یه سری توضیحاتی داد راجب مشکلش)چیزی نگفتم..مامانم گفت چرا چیزی نگفتی الان فکر می کنه چیزی یاد نگرفتی تواین مدت..گفتم:روانشناس خوب،روانشناسیه که اول خودشو درمان کنه...

اینو یه روانشناس آمریکایی گفته..استادامونم هی تکرارش می کنن...برای همین موضوع یکی از بچه ها می گفت رفت پیش روانکاو..تا اول خودشو درمان کنه

من ولی ترجیح میدم..خودم خودمو درمان کن...

استادمون می گفت شما ک دانشجوی روانشناسی هستین..باید طرز برخورد ورفتارتون جوری باشه ک بشه تشخیص داد شما یه روانشناسین...مثلا اینکه روابط اجتماعی خوبی باید داشته باشین..وقتی دارین توخیابون راه میرین.نباید سرتون پایین باشه...دقیقا من این مشکلا رو دارم..حتی یادمه بچه ک بودم با پدرم رفته بودم بیرون...همش پایینو نگاه می کردم..پدرم گفت سرتو بگیر بالا وقتی راه میری..ولی من هنوزم ک هنوزه این عادتو دارم..سرم پایینه همش..اونقدری ک اگه یه اشنایی منو ببینه و ازکنارم رد شه و من بهش توجه نکنم..فکرمیکنه از قصد بهش نگاه نکردم..

و این شاید به خاطرخجالتی بودن و اعتماد به نفس کممه...و اینکه از نگاه به بعضیا حس منفی ای دریافت می کنم

باید خودمو درمان کنم....باید...